Sterre: Mazuna's Falak
Toch maar eens de jeugd van Sterre bijeengesprokkeld... Vader Fayat die zich voordeed alsof de hele stal Mazuna van hem was (wat in zekere zin ook wel een terechte gedachte was)... en Faridah.. de zeer zachtaardige moeder van Sterre..
Sterre heeft de vriendelijkheid en zachtheid van haar moeder maar zéker de trots, doorzettingsvermogen beweeglijkheid en slimheid van haar vader. Ze kwam bij ons toen ze net een jaar was en is nu een charmante 3-jarige die alle mannelijke paarden terstond weet in te palmen. Zoals Angela op Domaine d'Ainay zei: 'ze is voortdurend hengstig' en dat mist de uitwerking niet op andere paarden.... ze is gewoon begeerlijk.
Maar Daan is een 'jeweetweljongen' en ziet haar erg als zijn meidje die hij beschermt door dik en dun. Als andere jongens dichtbij Sterre komen kunnen ze een 'bodycheck'krijgen... Hij houdt haar voortdurend in de gaten en bijna altijd gaan ze zij aan zij....
Sterre als handpaardje
Sterre heeft veel geoefend als handpaardje. Daan let ook op haar. Ze mag hem bijvoorbeeld niet passeren. Als zij dit probeert krijgt ze weinig subtiele signalen dat ze haar eigen plek moet innemen. Toch doet ze het heel braaf. Ze zo'n beetje volkomen verkeersmak en ze gaat zo ook over de brug over de autobaan. Dit vindt ze echter wel spannend hoor maar omdat Daan zo rustig blijft is geeft dit haar veel steun. Lees verder...Daan laat zien wat hij in huis heeft 06-06-2006
Daan is veranderd.
Echt waar. Waar hij vroeger vooral wilde laten zien wat hij leuk vond om te doen is hij nu ineens een grote vent die snapt dat er iets van hem gevraagd word. Nog steeds vind hij rennen erg leuk en vraagt hij meermaal: 'zulle we effe renne?'; hij accepteert het nu als het 'nee' is. Nou mag hij altijd even rennen als beloning. Maar de attitude is toch dat hij serieuzer is.
Op stal haalt hij nog altijd grappen uit... dat wel. Het blijft een paard met humor en karakter. Héérlijk dat dat er nog altijd in zit.
De handige benjamin 10 januari 2006
Zo krijgen ze dagelijks een flinke bulk hooi. Jette blijft er altijd even bij zodat Sterre echt de kans krijgt te eten want zodra Jette haar hielen licht stuurt Daan Sterre opzij om zelf lekker te schrokkebrokken.
Zo ook vandaag.... Daan seint dat Sterreke eff opzij moet en zelf aan tafel wil ... Sterre ziet dat Jette nog niet helemaal verdwenen is achter het draadje en rent naar Jette toe. Die zag wat er gebeurde en Sterre loopt weer naar het hooi, staat halverwege stil en seint Jette dat ze mee moet komen. Jette loopt mee en als Jette weer tégen de bak hooi aan staat gaat Sterre eten én rukt een pluk hooi uit Daan zijn mond... vervolgens gaat ze door met aan zijn halster knabbelen met een air: "Nanananana"... en eet door.
Jette gaat weer weg; Daan stuurt Sterre weer weg en Sterre gaat opnieuw Jette hálen om te helpen en het herhaalt zich weer....
Wát een handige Benjamin en wat heeft ze Jette toch goed getraind...
Vorst, ijspegeltjes 26 december 2005
Vandaag had Sterreke ijspegeltjes aan haar kinharen.... Denk maar niet dat ze daarmee zat. Ze had het niet koud en onder die zijdenzachte manen was en is haar velletje zacht en heel warm. Het is bijzonder fijn dat ze een goede wintervacht kan maken en lekker in het rond rent.
Beiden, Daan en Sterre zijn steviger geworden. Van Sterre kon ik dat wel verwachten maar Daan is enorm gegroeid sinds hij zonder diarrhee op de enorme wei staat. Hij eet goed. Maar het is niet zozeer vet; hij is veel bespierder geraakt en de botten van zijn hoofd en borst zijn breder. Ook lijkt hij groter geworden..... En dat allemaal versneld in een half jaar tijd.....
Hij heeft toenemend veel van een Tinker weg....
Litteken ...... 26 december 2005
Tot mijn grote vreugde zag ik dat het een glad plekje is geworden met een tweemilimeterbreed bindweefselstrengetje van 2 cm.....
Kans dat het in haar vacht verdwijnt.... Moeten we nog even aanzien als ze haar flinterdunne zomervachie heeft.
Maar het is alsnog mooi aan het genezen. Het heeft diverse malen van korst gewisseld... heel opmerkelijk vind ik..... Dat bindweefselstrengetje dat maar 1 mm verheven ligt stelt niet zoveel voor....
Ik had al fantasieen van bloemkoolvormige glimmende bindweefselknobbels uit een prachtig wit vachie.....
Het lijkt dus goed te komen...
Lust ik niet.... 24 december 2005
Juliette: "Sterre is het niet eens met de slobber, heeft gisterenochtend niet opgegeten met het gevolg dat ze gisterenmiddag ging hinniken toen ik aan het eten begon. Toen ze weer slobber voor haar neus kreeg had je haar bekkie moeten zien.... Maar waar blijf me ete nou ????? Toen wees ik naar de slobber en ging ze knarsentandend eten. (later met smaak hoor, maar ze moest even laten zien dat dit niet normaal is). In feite at ze meer brok dan slobber, dat had ik met heet water aangemaakt. Dus de smaak moet ongeveer hetzelfde geweest zijn maar de substantie....... Tsja..... En met een handje brokjes over de slobber ging het toch wel hard. En lekker kliederen, tis net vingerverf. Daan at uiteraard met SMAAK..."
Verhaaltje 23 december
"Sterre komt vaak naar me toe gegaloppeerd, van links naar rechts met het hoofd de tegengestelde richting op bewegend... Da's zooo lief. Voor de zekerheid baken ik wel mijn grenzen af, maar het lijkt of ze het in haar systeem heeft bijgeschreven dat ze een meter van mij af ongeveer moet stilstaan en vanaf daar loopt ze door tot nagenoeg tegen mij aan..... Ze mot wel kontak hebbe!
Verwond 10 december 2005
Wij hebben hier 2 weken geleden een verschrikkelijke storm gehad waardoor de paarden op stal moesten. Omdat de weilanden onder water zijn komen te staan moesten ze een paar dagen op stal blijven. Natuurlijk werd er met ze gewandeld maar da's toch eigenlijk niet voldoende. Het ging goed zo saampjes zonder tussenschot in de stal tótdat Sterre wat druk naar voren is geschoten en tegen de stompe kant van een schroef en moer van de staldeur aangevlogen is waardoor zij zich lelijk verwond heeft. Zelfs de spier in haar borst was geraakt. Er gingen 20 krammetjes in..... die ze na een paar dagen er heel vakkundig uitgepeuterd heeft want ze verveelde zich in de stal omdat ze stalarrest van de veearts gekregen had. De wond ging steeds een beetje open waardoor de genezing wel voorspoedig nu maar rommelig eruit ziet.
En dat vind ik allemaal best erg.
Overigens vond ze de veearts een engerd.... en vloog steeds naar Jette met een blik: "háál die enge vent hier weg!!!!!".... Neee die twee zullen nóóit maatjes worden.
Na een paar dagen op stal hebben we besloten dat ze weer naar buiten móest want ze werd in de stal steeds drukker en had nu niet bepaald stalRUST dus de wond ook niet.
Toen ze naar de wei gebracht werd was ze niet te hóuden en ze heeft met Daan flinke rondjes om Jette en Jan heengegaloppeerd en van plezier meermaal heel hoog gesteigerd.... Wat een portret is het eigelijk.
Hierboven een plaatje van het duo in de mist gisteravond
Moedige wildebras
Dat is onze Sterre wel, een moedige wildebras. Tjonge, ze maakt het ons niet makkelijk. Juliette is snel en wakker. Wij hebben echt minder ervaring en zijn wat gehandicapt.
Ik kan mijn linkerarm niet goed belasten en zijwaards bewegen door een forse ontsteking in het totale schouderkapsel. Ze is er meermaal tegenaangelopen en dan spring ik achter Jan van pijn en kwetsbaarheid.
Dussss makkelijk is anders. Jan heeft weer niet zoveel "Savvy".... goevoel/handigheid met paarden (ik ook niet hoor....). Dus we moeten nog goed op elkaar ingespeeld raken. Nu is het zo dat ze haar eigen agende heeft (ete, kroele, krabbele en weer ete) maar wij wel moeite moeten doen om ons programma erdoor te krijgen. Kop in de lucht en "make-me do-it"-snuit.
Dit hoofdje komen we tegen met hoefjes en met gewoon netjes stappies vooruit achteruit, afstand houden etc. Hoevenkrabben gaat ongeveer zo: Jan pakt (nog onhandig) het been en ik de krabber... Als ze het zat wordt trekt ze het hoefie terug. Jan weet nu dat hij onmiddelijk het hoefje terug moet vragen. Ze wilde Jan heel beledigd 1 x in zijn arm bijten.... Jaha... onze Ster.
Ik wist al van Jette dat ze die dingen (dat hele primitieve directe reageren) wat af moest leren of om moest buigen. Duidelijk moge zijn dat we geen driftige kleine kleuters meer gewend zijn.
Alle fotocameraatjes en filmtoestelletjes zijn nu in Frankrijk dus ik ben het akelige ding wat op de MDA (soort PDA) gaan gebruiken; de kwaliteit is niet zo best. Het apparaat heeft heldere software-matige klikgeluiden... NOU!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Dát was levensgevaarlijk vond Sterre.
Het ging als volgt: ik druk een knop in.... Sterre hoort wat... stormt erop af: "Wát is dat!!". Van mij mag ze hem niet in haar mond nemen of besproeien met haar neusgaten dus ik zeg: "eff afstand, pop".... dan besluit Sterre breeduit te gaan schrikken en met opgeheven staart en weide neusgaten galoppeert ze weg... Daan bekeek het belangstellend maar wegrennen, ja, dá's leuk! Dus ook met de staart erop erachteraan.... Dan komen ze terug; Sterre voorop, Daan loyaal erachteraan.
En weer hetzelfde tafereel.
De bovenste foto bleef ze...... met een air: "nou ken ik het wel".....
Deze spielerij heeft ze van haar vader Fayat geerfd die voor G*d en de d**vel niet bang is.
Daar krijgt Jette heel wat mee te stellen maar ook een bondgenoot voor het leven aan.
Handpaardje + fietspaardje 6 oktober 2005
Een lange email die ik van Juliette kreeg maar zo duidelijk thuishoort op mijn log en zó'n feestelijk moment..... Ga er maar lekker voor zitten
Ik had Daan opgezadeld om aan de andere kant van het dorp in de rijbak van een pensionstal te gaan oefenen en Sterre mocht mee naast de fiets.
Sterre is nog steeds erg onder de indruk van de schaapjes, koetjes, paardjes, boerderijtjes, autootjes en trekkers, waardoor ze soms erg impulsief reageert. een vriend, die op de fiets zat, heeft haar spelenderwijs laten wennen aan de fietsbel en andere geluidproducerende onderdelen van de vouwfiets en ondanks dat ze heftig op alles reageerde, was ze toch heel kalm en zelfverzekerd.
Het wegspurten of het gat-in-de-lucht springen voor verkeer doet ze niet zo erg meer, nu brengt ze haar hoofd hoog en kijkt stug en licht verstoord en geïrriteerd als er iets voorbij komt denderen. Mensen die haar rustig passeren storen haar niet, ze is er hoogstens erg in geïnteresseerd.
In het dorp was het erg druk met verkeer, van weerskanten kwamen er regelmatig auto's die om de (op de rijbaan) geparkeerde auto's heen moesten hoppen. Sommigen deden dat erg irritant en wild, maar ik begreep wel hoe dat kwam. We hadden al gezien dat er op de A4 een behoorlijke file stond en dan komen de naarlingen die niet in de file willen staan over de 5 kilometer lange hobbelige Stompwijkseweg gedenderd met een gangetje van 60 a 70 km per uur. In pak uiteraard.
Enfin, Sterre deed het voorbeeldig en Daantje net zo. Daan leek goed te begrijpen dat Sterre nog niet goed wist hoe alles werkte en was errug coöperatief. Soms moesten we een hele tijd wachten totdat het veilig was om de geparkeerde auto's in te halen en dan bleef ze dreutelen waardoor ze vaak aan de andere kant van de fiets terechtkwam of zelfs met haar kont op de rijbaan. Ik reed dan gelijk met de brede borst van Daan tegen haar aan (niemand die een breeje bonte jongen met fluorescerende ruiter over het hoofd ziet, zeker alsie midden op de weg staat J) en dan konden we haar saampies perfect op haar plek manoeuvreren. Soms zocht ze ook wat steun bij Daan en legde haar snoetje achter het zadel of tegen zijn borst, zoals een veulen dat bij haar moeder doet.
Zo hebben wij de weg door een goede samenwerking met succes en zonder kleerscheuren afgelegd.
Toen ze even gescheiden moesten worden omdat er werk aan de winkel was voor Daan en mij, hebben ze nog even hinnikkend contact gehouden, maar Daan heeft zich met het rijden toch van zijn beste kant laten zien. Ik was blij dat hij zijn coöperatieve instelling niet verruilde voor een rebelse en ik heb hem hiervoor dan ook overdadig beloond.
Toen we het terrein weer afreden, zag ik de vriend en Sterre nergens. Daan wel, door de takken van een treurwilg had hij een seintje opgevangen van zijn Sterre en hij hinnikte luid. Dit bleef zeker niet onbeantwoord. Voor Daan was het een hele geruststelling dat ze er nog was en Sterre begreep niet zo goed wat er nu gebeurd was, zij snuffelde hem af en vleide zich tegen hem aan.
Op de terugweg op de Stompwijkse weg, lag de vaart aan onze rechter kant. Ik heb Sterre van de vriend overgenomen en ze deed het heel goed als handpaardje. Ik zorgde dat ze niet te hard ging en de vriend, die achter ons fietste en automobilisten op afstand hield, zorgde ervoor dat ze voldoende tempo hield. De vaart en Daan zorgden ervoor dat ze recht liep en zo hadden we allemaal een eigen taak om haar op het rechte pad te houden.
Het was nog wel even spannend toen er een dikke vrachtwagen van de tegengestelde richting kwam; Daan reageert daar zelden op en stapt rustig door aan een slap teugeltje. Sterre kan echter nogal eens paniekerig reageren, dus dat was wel even vasthouden en afwachten. Ik hield haar koppie nauwlettend in de gaten en het tot mijn verbazing nam ze kort notie van Daan's reactie op het naderende gevaar en toen die uitbleef besloot ze om zich er ook maar niets van aan te trekken. Het was echt een baan-brede-reus van een vrachtwagen hoor! Trrrotssss was ik. Op allebei!
Verder ging de tocht uitstekend en ik wist niet op wie ik trotser moest zijn: Sterre, voor wie alles nog hartstikke nieuw is, of Daan, die bewezen heeft grote verantwoordelijkheden te kunnen dragen en met zijn sterke schouders die intimiderend voor de buitenstaanders en vertrouwd en betrouwbaar voor Sterre waren. Vanwege mijn vertrouwen in Daan heb ik hem meermaal als schild laten dienen tegen alle paarden-etende-monsters van de weg en wij was er maar wát trots op......
The day after...
Daan en Sterre kwamen vrolijk naar ons toe in het land toen ze ons hadden opgemerkt, ze maken er echt een sport van om al bij het draadje te staan voordat ik er ben, al moet ik zeggen dat ik ook op mijn beurt er eerder probeer te zijn omdat ik het zo leuk vind als ze me denderend tegemoet komen J.
Ook vandaag zijn we weer op pad gegaan in dezelfde constructie als gisteren, nu richting de Vlietlanden.
We hebben wederom met Sterre geoefend als handpaardje, ze was nog niet vergeten hoe dat ging. Zo zijn we ook de enge brug over de snelweg over gegaan. Ook hier heeft Daan geen angst voor en hij loopt rustig zo dicht bij de reling dat mijn eigen voet er bijna boven hangt. De eerste keren reed ik met zweet in mijn handen over deze brug; nu heb ik dat alleen als ik echt naar de vrachtwagens beneden kijk. Ook hier heeft Daan zich bewezen...
Maar nu was het vooral spannend hoe Sterre erop zou reageren. Daan liep aan de kant van de snelweg op het fietspad en vlak voor de brug kwam er nog even een Trekker over de brug gedenderd. Maar onze Sterre leert snel, het deerde haar niet al keek ze wel wat geïrriteerd over dat lawaai. De snelweg vond ze allemaal wel prima, ze hield zich er niet zo mee bezig. Omdat het al donker werd zijn wij vrij snel weer omgekeerd, deze keer heb ik Sterre aan de vriend overgelaten omdat de reling nu aan haar zijde zou zijn. Marc gaf haar lekker de tijd om naar de auto's te kijken, ze was verder niet gespannen erover.
Kortom, ik ben trrrotsss op mijn kinders, ik had niet kunnen bedenken dat ik zoveel medewerking van Daan zou krijgen in het opvoeden van onze kleuter en Sterre op haar beurt laat de ware aard van een arabiertje zien: Oplettend en zeer moedig.
Het beeld dat men altijd van Arabieren schetst is geheel vervangen door het topkarakter van onze Falak (= Sterrenhemel).
Paniek: Rust- en Nee-stand 5 oktober 2005
Een bevriend paardenliefhebber schreef het volgende, naar mijn smaak waardevolle advies:
"Wat echt helpt (maar heel moeilijk is), is om heel goed te timen in de RUST-stand en NEE-stand. Zolang hij protesteert en verzet en dribbelt en doet, houd stevig tegen, zet hem terug, zeg "nee" ...
alles om hem maar duidelijk te maken, nee dit gedrag is NIET de bedoeling.
Zodra hij dan maar eventjes toegeeft, naar jou kijkt, even niet druk doet, meteen TOTAAL ontspannen/ogen van hem afnemen/adem zachtjes uitblazen en kriebelen. Let op je schouders, schouders OMLAAG en ontspannen. Het moet echt zijn alsof je een knop omdraait en het paard moet het idee krijgen dat hij zelf die knop bij jou omdraait.
Eerst duurt dat toegeven natuurlijk maar een seconde en kun je dan meteen weer overnieuw beginnen met tegenhouden/"nee"
zeggen/terugzetten. Maar tis de bedoeling dat die seconde uitgroeit tot meer en dat het daarmee steeds duidelijker wordt. Telkens als hij toegeeft als bij toverslag ontspannen. Paarden zien die toverslag heel, heel duidelijk en gaan dat vervolgens opzoeken omdat ze dat opnieuw willen zien. Eigenlijk is't voor hun hoog-belonend gedrag omdat het rust uitstraalt en juist daar hebben ze in zo'n paniek situatie behoefte aan.
Maar tis heel moeilijk hoor. Heb het zelf een keer gedaan met een paard die in paniek was en je denkt eerst och help hier krijg ik geen begin aan. Toch volhouden. Na een aantal keren komt het besef wel dat ze echt naar jou moeten luisteren en dat dat dan ook meteen rust geeft. Met Sterre zal dat nog lastiger zijn want die moet zelfs nog helemaal leren luisteren, Daan weet al dat hij eigenlijk nar jullie moet luisteren."
Separatie-therapie :-) 3 oktober 2005
Mooi woord... bestaat dacht ik niet als specifieke therapie bij mensen maar het omschrijft precies het project waar Juliette nu mee bezig is met Daan. Separatie angst komt bij mensen voor en het is de angst gescheiden te worden van degeen die je verzorgt of die je veiligheid biedt.
Bij Daan is het een probleem aan het worden. Bij Capita manifesteerde zich het heel duidelijk.... Nu wordt het nog duidelijker. Daan wil NIET gescheiden worden van Sterre. Hij breekt de stal af of springt over omheiningen. Jette heeft met beide mogelijkheden recent ervaringen. Ze kan Sterre niet alleen meenemen maar Daan wil ook niet alleen mee. Ze haalt ze tesamen van de wei af. Een rustig paard én een dartel veulen én kleuteren met het stroomdraadje.... Ik vind het eigenlijk heel gevaarlijk. Ook wil zij weer aan het werk met Daan. Ze heeft vlakbij de boer een pensionstalling gevonden waar ze kan rijden met Daan.
Gisteren de eerste therapie-sessie. Jette bij Daan op stal en Jan liep even weg met Sterre..... Tjonge... steigeren, gillen panieken, snuiven én met opgetrokken hoefjes dreigen over de halve staldeur heen te gaan. Hij is niet kwaadaardig maar was wel zo heftig dat bij Jette het zweet even uitbrak. Ze heeft met Daan in het verleden Parelli-beginselen gedaan; dit ging in herhaling in de stal. Stapjes voorwaarts en stapjes achterwaarts op verzoek met een brokkie voor elke poging van zijn kant. Hij deed het omdat Jette het was maar intussen bleef zijn aandacht bij het gat waar Sterre uit verdwenen was. Op het moment dat hij het keurig deed én even rustig was moest Jan met Sterre prompt verschijnen. Dit lukte redelijk tot 3 x. Toen mocht ze blijven en was de sessie voorbij. Terug de wei in die twee.
Vandaag heeft Jette de hele dag gebroed erop en besloot met Daan aan het werk te gaan. Sterre met een enorme bult hooi in de stal geplekt; Daan gezadeld en die paar kilometer naar die rijbak... Nou, bij het brugje bij de boerderij maakte hij al amok (10 meter van Sterre vandaan). Jette steeg af en nam hem aan de hand.... Stuiterend, briesend en zéér emotioneel was Daan op een weg met vrachtauto's, tractoren etc met een sloot ernaast (zie foto's van de wandeling met Sterre). Dunne poep (dit kennen we erg goed bij Daan alsie gespannen is) en bijna de sloot in met de achterhand. Met het zweepje jongleerde ze tussen voor- en achterhand. Nee niet slaan hoor. Grens aangeven. Hij werd braver maar bleef geëmotioneerd. Ze moesten ook een piepklein fietstunneltje door en waren bij de pensionstal met bak. Daar zag Daan andere paarden en kalmeerde weer iets maar bij het rijden was hij iets druk en erg voorwaarts. Toch kwam hij op verzoek netjes aan de teugel.
Maar na 20 minuten wilde Daan de pensionstal niet meer verlaten!
Ze kreeg hulp van een hele rustige man die Daan bij zijn hoofdstel pakte (Jette bleef in het zadel) en Daan op heel lieve wijze 100 m. verderop bracht. Daan kreeg door dattie weer op de terugweg was en wilde rennen. Maar op stem én losse teugel was hij héél braaf ook al was het moeilijk. Toen de boerderij in zicht kwam begon hij te hinniken en Sterre hinnikte terug. Dit concert bleef aanhouden tot Daan Sterreke weer zag. Het was weer goed. De beloning was héérlijke slobber en veel gekroel door Jette wattie héérlijk vond......
Daan is absoluut geen bang of onzeker paard. Durft álle voertuigen te trotseren en is bomvast in het verkeer. Maar eenzaamheid vind hij echt verschrikkelijk. Mogelijk heeft het met eenzaamheid te maken die hij ervaarde toen hij nog hengst was. Wij hebben hem direct laten ruinen omdat hij zó graag vertoefde tussen de andere paarden.....
Natte kleuter in de regen 26 september 2005
Dat dénk ik.....
Dat dácht ik.....
de eerste regennacht dat Sterreke bij ons was.... Ik dacht aan haar dunne vachie en het dunne velletje, de dunne benen, het kleine koppie.
's Morgens belde ik Juliette of ze ging kijken bij ze of ze het goed maakten... Heel terecht zei ze: "Mam, het zijn díeren, hoor!"
Tja,,,,, hélemaal waar....
Later op de dag ging ze naar hen toe en vlak bij de boerderij begon het keihard te plenzen. Ze liep naar de wei en wat zág ze? Sterre stond uit de wind met een laag hoofdje vlak tegen Daan aan te schuilen. Alleen op haar kont en rug was het wat nat. Verder was ze behoorlijk droog. Daan is stoer en heeft een hele dikke vetmantel aan; die staat véél liever in de regen dan in de stal
Vannacht plensde het weer zo en moest ik denken aan de eigen methoden die Daan en Sterre hebben ..... Daar hoef je niets aan toe te voegen..
Toch heeft de boer beloofd een schuilstal te bouwen.... 
Kontgedrag 24 september 2005
Ja!
Ik wil het over het "kont-gedrag"van Sterre hebben en over het "Kont-beleid"waarmee we zouden kunnen antwoorden,mailde ik naar mijn paardenmailvrienden. Daar zitten grootse ervaringsdeskundigen tussen. Ik kreeg diverse reacties waar ik wat aan had. Een van de reacties zou ik willen melden. Deze dame heeft een arabiertje en een Belgisch Trekpaardveulen. Jaja....
De info:
Als Sterre iets heel spannend vind dan keert zij onmiddellijk haar kont toe. Dit kan een hond zijn, de auto van de buurman, een vrachtauto etc. Juliette loopt over het algemeen naast de hoofdhals positie van Sterre, maar op zo'n moment draait zij de hele achterhand achter Juliette heen om " um te ráken"... ze slaat niet écht uit... meestal nie behalve toen ze Daan nog een engerd vond maar je verliest snel de controle over dat watervlugge lijfje....
En het antwoord van Froukje:
Heb wel enige ervaring in Belgisch "kontgedrag" . Neel doet dat eigenlijk ook. Je moet wel bedenken dat het voor een veulen, en zoals jij het omschrijft ook in de eerste plaats verdedigend kontgedrag is!
Bij Neel zag je duidelijk die eerste reactie van: iets engs, VLUCHTEN! Als dat dan niet kan (touwtje vast), dan gaat die kont er naartoe. Het is een verdediging.
Volgens mijn bescheiden mening, als je die verdediging alleen maar verbiedt, zal ze het wel afleren maar ik denk dat er meer uit te halen is, als je haar op een of andere manier kunt laten merken dat jij degene bent die dat soort enge dingen oplost. Ik zou dat eigenlijk liefst in de bak of wei gaan oefenen. Maar ik denk dat dat lastig wordt, ivm Daan erbij???
"Wat je ook kan doen is haar clickeren leren. Dat kost de eerste paar keer wat tijd, maar werkt - vind ik - vreselijk goed tegen angst. Het prikkelt de nieuwsgierigheid, en je kunt het probleem daar denk ik wel een stuk kleiner mee maken. Leer haar dat als ze dingen aanraakt
(wijzen) dat ze dan een fluitje/clickje hoort en iets lekkers krijgt.
Oefen dat vervolgens met steeds engere dingen. Bij Torop(noot Ellen: Torop is een arabiertje) werkt dit goed. Als hij ergens van schrikt en bang wordt, dan roep ik bij wijze van spreken, nee hoor tisnie eng, tis iets waarmee je brokkies kunt verdienen! En dan wijs ik ernaar, en nodig hem uit om het aan te raken. Zijn nieuwsgierigheid of het fluitje zal klinken wint het dan meestal wel en als hij het aanraakt, dan FUUT-FUUT en brokkie. Het grappige is dat het dan ook opeens niet eng meer is.
Ik denk dat Sterre die kont dan uiteindelijk wel meer vergeet. Want om aan te raken moet eerst die neus ernaartoe! Tenzij je haar wil leren om met'r kont dingen aan te raken. Zou ook wel leuk zijn .
Niet wanhopen hoor, dit zijn fases waar je doorheen moet. Als je er een beetje mee bezig blijft, groeit het er ook vanzelf heus wel een beetje uit. Als situaties te moeilijk zijn en ze zijn te vermijden, vermijd ze dan gewoon wat meer. Beter niets aanleren, dan verkeerd aanleren. Bij Neel zijn sommige dingen ook te moeilijk en weet ik dat ze er op uit draaien dat ze de benen neemt. Daar begin ik dus maar niet aan, dan leert ze juist het verkeerde! (Want dan houd ik haar toch niet!)".
Kijk en zo word je door ervaringen van anderen én weer eff gerustgesteld én weer op het goeie been gezet....
De eerste wandeling 22 september 2005
Nou, nou, wat kan het een heftig popje zijn. Nieuwsgierig, direct reagerend. Zo schuift ze haar bibs direct achter Juliette langs naar dát wat ze griezelig vind.
Toch deed ze het netjes hoor. Ze heeft een fiets, motor, auto's, vrachtautootje, tractor en de (nu jaloerse) Haflingeer ontmoet...
Op de terugweg was ze al aanmerkelijk rustiger... zie de foto hierboven.
Bijna alles kreeg haar kont te zien 
Jaha.... laat zich NIET de kaas van haar hooi eten!
Een klein spook 16 september 2005
Dát is ze. Ze heeft ons laten kennismaken met haar willetje en doorzettingsvermogen. We hebben de stal in orde en veilig en vanwege de regen wilde Juliette hen beiden binnen brengen. Nu kent de boererijen een aantal percelen die elk aan drie zijden omgeven zijn met slootjes en aan de kant van de boerderij een stroomdraadje.
Juliette haalde eerst Daan van de wei die morrend meekwam maar Sterre moest even wachten. Nou, niet dus! Ze stapte het slootje in én uit, kroop ónder het draadje door tot ze naast Daan stond. Daan vergezelde de actie met zacht gehinnik; of dit aanmoediging of bezorgdheid was, was onduidelijk.....
Een klein spook; dat is ze!
Sterre gaat komen 8 september 2005
%20forum0.jpg?dc=4675538446091224962 "Sterre")
Ehhhh ze nu helemaal van ons.... Dinsdag wordt ze opgehaald.Voor ons is het feest. Voor Sterre een enerverende aangelegenheid want nu staat ze vertrouwd bij haar moeder, (half)zussen en -broers vader, oom vriendinnen vriendjes en haar fokkers bij wie ze zeer aanhankelijk kon zijn. Ze komt uit een warm nest dat Mazuna Arabians heet. Ze heeft er zonder angst kunnen opgroeien met goede verzorging en heel, heel veel aandacht.
Wij gaan ons voorbereiden; de stal die voor de nacht tijdelijk gesplitst wordt totdat Daan en Sterre er zeker van zijn geen last van elkaar te hebben als het gaat om een slaapkamer te delen. We zullen ze ook naarstig volgen op de wei....
Het verdere grote opvoeden gaat beginnen.
En Daan, die kan zich schrap zetten......
Hieronder een plaatje met de fokkers, Ellen-Marie en Joop met eervolle vermelding!
Sterretjes... 23 augustus 2005
Het was weer een waar feest om op bezoek te gaan bij Sterre, haar vriendinnen en vriendjes, haar tantes en moeder. Ook hebben we vader even bezocht om hem erkenning te geven dat hij heus een heel stoere bink is. Wat een drukke kerel is dat...
We hebben Sterre nogmaals bewonderd in de bak; fokkers laten kennelijk graag het paardje flink bewegend in de bak zien. Ikzelf zie ze het liefst in sociaal verband op een wijze waarbij ze het naar de zin hebben.
En dat heeft die kleine Sterre... rustig lekker grazen tussen haar vriendinnen. Met de ruinen heeft ze niet zoveel moois.... te druk lijkt ze die te vinden. Nee, Sterre is een eigenstandig meidje dat heel goed haar eigen plan trekt maar "samen"ook heel gezellig vind.
Als we de wei op komen komt de hele kudde naar ons toe en een voor een verdringen zij zich voor een aaitje en een krabbeltje. Er zijn tantes en er is moeder en allemaal vinden ze dat zij het eerste recht op knuf hebben; daarna komen de jongens die zich niet schamen zich lekker te laten kroelen. Sterre doet haar ding; lekker gras eten. Maar als we naar haar toe lopen ziet ze dit op 50 meter afstand en loopt ze ons wakker tegemoet en laat zich knuffen. Dan vind ze het weer genoeg en gaat door met gras knabbelen. Haar halfzusje zoekt voortdurend steun en volgt haar op de voet.
Voor we het weten zijn we een paar uur op de wei.. er is ook zóveel te zien....
Ik ben Ellen, moeder van Juliëtte. Juliëtte is 7 april 2007 geëmigreerd naar een kleine berghut in Zuid-Oost Frankrijk (Provence Alpes Côte d'Azur). Half juni 2007 hebben de honden en de paarden zich bij haar gevoegd.
