Het berghutje met het terras in wording
Juliette is gisteren even bij het huisje gaan kijken. Door alle regen is alles verschrikkelijk hard gegroeid. Ook het gras voor de paarden. De dakgoot is wat scheef gaan hangen. Daar moeten we wat an doen. De druiven langs het terras die we weggeknipt hadden laten zich weer zien. Binnenkort zijn we terug en worden het terras en de aanlooptrapjes afgemaakt. Het is nu al een 100% verbetering.
Het verhaal van de brand op de berg van Juliette
Toen ik om 14h naar beneden reed zag ik al op verschillende plaatsen rookpluimen, een Gendarme stond te kijken en heeft alarm geslagen. In de krant stond er een klein stukje over dat er 5 hectaren 'in rook zijn opgegaan' en dat de vuurmaker het vuur slecht onder contrôle had gehouden.
Enfin, de werkelijkheid is dat de vuurmaakster honger had gekregen, lekker naar binnen is gegaan om te eten en toen ze terug kwam was het al niet meer onder contrôle te krijgen. Het gekke is dat het vuur eigenlijk perfect heeft schoongemaakt, alleen het gras en alle stekelstruiken zijn verbrand alsof iemand goed heeft gemaaid, de bomen zijn onaangetast gebleven.
Toch heeft iedereen toch wel peentjes gezweet want in het donker waren de twee enorme banden vuur impressionant, de brandweer surveilleerde alleen, bluste niet. De rook was in de hele vallei te ruiken en het vuur was zo'n 50 meter vanaf de weg en vlakbij verschillende woonhuizen...
Dat bewijst ook maar weer dat we misschien wel lekker sneeuw en regen hebben gehad, maar dat alles toch nog kurkdroog is.
De plek waar de brand was, daar hebben we gejaagd in de sneeuw enkele weken geleden. Er is daar een behoorlijk pak sneeuw gevallen maar toch... Het is een heuvel waar veel zonneschijn komt...
Brand op de berg II
De brandweer heeft de gehele nacht gepatrouilleerd onder en boven de brand. In de ochtend konden weer helicopters vliegen en de brand succesvol blussen.Brand op de berg
Vanuit de agence zag ze het gebeuren... eerst rook... toen nog meer rook en toen vuur.... de streep vuur op de berg werd steeds groter. Tegen dat het donker was reed ze voorzichtig naar huis. De brandweer kon niet zoveel. Ze konden er met de auto's niet bijkomen en in het donker vliegt er geen helicopter heen. De hele avond arriveerde er brandweerauto's wel 12 auto's waren er gearriveerd en namen post op de weg bóven het vuur en de weg ónder het vuur. Het was de verwachting dat het vuur op een bepaalde rotspartij zou stuiten en niet verder kon gaan.
Juliette voerde de paarden en bij de ingang van ons terrein stond allemaal rook. Mark Platchik een buurman op de berg waar wij tegenaankijken had risico's. Hij heeft er ook een paard staan en was niet thuis. Juliette belde hem om te waarschuwen en hij belde vervolgens weer zijn zoon om te gaan kijken. Onze vallei ligt net iets lager en het vuur bewoog de andere kant op... Juliette dacht dat zij en de paarden geen risic liepen... het was opletten geblazen....
Wij vroegen ons af of het er niet te nat was voor brand. Maar dat was niet zo... De hele zomer was gortdroog geweest; in het najaar hoort het wel een paar weken flink te regenen hetgeen niet gebeurd is en nu in januari heeft het een paar dagen fors gesneeuwd maar dat zet niet echt zoden aan de dijk. In principe is het land gortdroog......
Kampvuur met opa
Echte mannen móeten soms vuur maken. Zowel opa alsSam vonden dat noodzakelijk en vréselijk leuk!! Samen sjouwden ze snoeiafval. Het is het jaarlijkse feessie van Jan: vuur.Weer thuis
Jan, Kim en Sam zijn woensdag weer thuisgekomen. Sam: 'Ik vind Frankrijk heeeeeeel leuk!!! Sam heeft vuur gemaakt met opa, gewandeld met de paarden; de paarden gevoerd en geaaid en heeeeeel veel boterhammen met pindakaas gegeten. Samen met opa heeft hij gewoon heel hard gewerkt terwijl Kim lekker kookte en pannenkoeken bakte op de houtkachel. Zo hóórt dat in Frankrijk.Op jacht in de sneeuw
Juliette trekt regelmatig met de jagers op. Het is nog jachtseizoen maar die loopt op het eind. Deze jagers zijn een rustig soort mannen die feitelijk dol op de natuur zijn en uuuuuuuren kunnen zitten in een schuilplaats om af te wachten.
Hoewel er hoog in de bergen nog heel veel sneeuw lag is ze vanmorgen om 05.00 uur opgestaan om mee op jacht te gaan hoog in de bergen met zo'n 20 jagers. Eerst reden ze met de jeep maar door de hoeveelheid sneeuw moesten ze stoppen en te voet verder. De heletijd liepen ze 2,5 uur tot de knieen in de sneeuw en de laatste honderden meters tot hun kruis. Oef, koud lijkt me. Toen kwamen zo'n 6 wilde zwijnen naar boven gelopperen ... en ja, raak. Zelf houd ik er niet zo erg van maar Juliette verzekert me dat het eigenlijk een heel eerlijke manier is, in tegenstelling van de bio-indrustie hier en de supermarkten. Ik moet haar geloven.
Ze vertelde een heerlijke dag gehad te hebben met uren heerlijk in de sneeuw in de zon zitten. Anna en Chef krijgen ook wat.......
Bérgen sneeuw!!!!
Gisteren was het begonnen te sneeuwen; er viel zo'n 45 cm. Dat is al heel romantsch maar vannacht en vandaag lag er in totaal 75 cm sneeuw.
De elektriciteit viel uit en bij menigeen waren de waterleidingen bevroren. Op elk takje lag zo'n 7 cm sneeuw. Het was zeer betoverend. Auto's waren helemaal ingesneeuwd en stonden als dikke witte balonnen langs te pas. Iedereen hielp iedereen met van alles. De stemming was in ieder geval goed.
Juliette sjouwde toch maar zo'n 9 balen hooi van de bron naar het huisje terwijl de takken van de bramenstruiken steeds lager hingen en haar hinderden waar ze maar konden. Ze was doodmoe toen ik vanavond belde. Máár... ze had water en in ieder geval, als ze het zou willen, stroom van de agregaat. Zo zelfstandig en selfsupporting heeft zo wel zijn voordelen.
Mogelijk volgen er vanavond of morgen meer foto's en filmpjes; met name Chef was door het dolle van de sneeuw. Ze zijn gemaakt maar moeten nog verzonden worden.
Hulptroepen uit Nederland
Dat waren we; soort ontwikkelingswerkers. Jan ontving het hooi weer en versjouwde dat naar de bron. Juliette ging 's morgens naar de Agence; verzorgd gekleed en tot de pas in kaplaarsjes ;-)
Met Juliette heb ik het huisje opgeruimd en de kasten opnieuw ingedeeld. Voor het eerst na de emigratie zag het er écht verzorgd uit.
Jan en Jette hebben ook samen hout gekapt en er ontstond al weer een mooi voorraadje. Ze kan dus weer even vooruit want er is een strenge winter voorspeld.
Met Laurent heb ik nog een dagje in Nice doorgebracht; heel gezellig.
Tenslotte hebben we genóten van de dieren; lekker geknuffeld met Daan; Sterre krijgt al weer wat spek op haar ribben en haar kont wordt ronder en Chef.... die kon niet stóppen met knuffelen. Anna sloeg de zaken tevreden gade.
Sneeuw.... kou....
Het is dus echt winter in Breil sur Roya... Laurent is nu bij Juliette en de watertoevoer naar het huisje is al 2 dagen bevroren. De watertoevoer naar de stal werkt nog steeds mede doordat een klein stukje ervandaan een kraantje voortdurend open staat. Juliette is dus vergeten in het huisje de kraan open te zetten s nachts.
Vanmorgen verraste ze met de foto's. Een kadootje voor de zaterdagochtend heette de email. Welnu... dit zijn de echte kadootjes..
Het eerste webcam gesprek met de bewoners in de berghut
Stakingen franse spoorwegen
Jawel hoor.... ze staken. Jan moet vanuit het kleine bergdorpje met een boemeltje op diesel naar Nice... maar ze staken...
Nu gaat er één enkele keer per dag (om 07.00 uur) een bus van Breil naar Nice Centrum.. Dat zal lastig worden met al die files... als dat maar goed gaat. Geeft het gedoe dan brengt Juliette hem weg en neemt dus een halve dag vrij van haar werk.
Jan heeft álle 30 balen hooi naar het gebied van de bron gebracht, maar heeft dit wel met rugklachten moeten doen helaas..... Nu heeft hij een dikke sjaal om zijn rug gebonden om de zaak goed warm te houden. Het blijft avontuurlijk, die dochter in een berghut in Zuid Frankrijk
Fotoreportage van Bart
|
| 2007 10 Bart |
Die was nog in de maak en bij deze is hij af. Met dank aan Bart van Gemert voor de práchtige foto's. Zelf komt hij ook er in voor verstopt als dierenvriend... dusss zoeken maar... Hieronder in film en hierboven de wat duidelijker foto"s
Vriezen
Laurent vertelde dat 's morgens het water bevroren was ... uren later kon hij douchen. Dat wordt dus oppassen geblazen anders hebben Juliette en de dieren geen drinken. En water voor 2 paarden van de rivier naar boven sjouwen is geen pretje.
Nu kreeg ik dan toch deze mail: 'Is er weer zo'n heldere maan, vanuit t huisje zie ik zelfs de kleur van het staldak....
Magisch vind ik dat altijd.
Zal we'll fris worden vannacht, laat de kraan beetje lopen.'
Inpakkuh en wegweze.....
Heerlijk... overmorgen hebben we het vliegtuig van 06.50 uur van Amsterdam naar Nice... We worden opgewacht door Laurent die ons naar Breil sur Roya brengt... Dan zullen we zien met eigen ogen hoe ze het maken... Juliette, Daan, Sterre, Chefke en Anna... De hele clan....
Het zal na dinsdag behoorlijk afkoelen... we zullen dus de houtkachel voortdurend aan hebben. Oma van 83 gaat ook mee... Gelukkig weet zij beter dan wijzelf hoe een houtkachel werkt en wat eenvoudig leven inhoudt.... Zij kan er in ieder geval goed tegen.
Het terras voor oma....
Na het trapje voor oma is nu het terras voor oma verder aan de beurt. Juliette verzamelt overal mooie stenen om er een mooi terras van te maken.
Sjouwen van hooi, gas, benzine, voer en zo
Frankrijkbulletin:
Groot applaus voor Jan!!!!!!!! (Toelichting:Jan heeft de kruiwagen zodanig gedemonteerd dat er meer op te versjouwen is; zie foto)M.b.v. De halve kruiwagen van Jan hebben wij versjouwd vanmiddag:
- 2 gasflessen in 1 keer
- 4 zakken paarden en hondenvoer
- 40 kg stenen
- 2 strobalen in 1 keer (!)
- 20 liter benzine
- Een accu, opgeladen in Boves; de andere twee waren al beneden (idee van laurent)
- En nog andere dingen zoals was (2 weken) en logeerspullen
En dat alles in korte tijd en zonder moe te worden, een hele verbetering dus. De kruiwagen zelf is inderdaad wel onhandig om weer mee te nemen door zijn gewicht. Maar het is een dure van degelijke kwaliteit. Zodra ik in vintimille ben dan koop ik een goedkope kruiwagen bij Esse van 15 euro; die zal wel voldoen.
Wil je er wel bij jan inwrijven dat de kruiwagen uiteindelijk wel degelijk nut heeft bij het sjouwen? (Toelichting: Jan had altijd veel weerstand tegen de kruiwagen; wij hadden er een heilig vertrouwen in).
Morgen levering hooi, 30 st en 5 stro. Dat wordt met de kruiwagen dus 20 keer lopen, bij de vorige lading, die nu pas helemaal beneden is, hebben we dus wel 50 keer gelopen.......
Edmond Plazic die hiervoor het huisje had, heeft Jean Pierre opgebeld of ik geen hooi nodig had; hij had iets teveel besteld haha. Vroeg 11 euries per baal van 40kg. Ik krijg morgen ook zware balen van 40kg voor 5,50 hahaha..... Grappig he, hoe ze je weten te vinden....
Ouwe Plazic heeft mij gisteren allervriendelijkst gedag gezegd, nadat hij zeker wist dat ik hem ook vriendelijk begroette. En Laurent, want die is echt een ster in het ontwapenen van mensen, de goedzak. Komt doordattie zelf ook goed timide is hahaha.
Aan laurent heb ik een alleraardigst mandje meegegeven met veel rijpe perziken, lekkere witte druiven en zure rooie voor de vorm, 3 plantjes munt, een hand bramen op een bedje van groene bladeren en een mooie roze roos. Voor mamman Sordello.
De rozenstruik heb ik goed onderhouden en ziet er prachtig uit. Nog steeds vormt hij nieuwe knoppen, maar niet meer zoveel natuurlijk.
Ik ga misschien een bekisting maken om de sinaasappelboom waar ik stro in ga mieteren, heb ik besloten. Zo helpen ze toch ook aardbeitjes de winter door? De tomaten doen het matig, beginnen nu wel rood te worden
De velden (hum hum) beginnen al een groen tapijt te krijgen, maar nog in de beginfase hoor. Morgen ga ik bijzaaien hier en daar. De sproeier staat ook aan zonder ali of mander erin (toelichting: ali en mander zijn de dochter en zoon van salamander) en de appels beginnen van de bomen te vallen beneden. Die haal ik er mooi af binnenkort. Ze zijn groooooooooooooot joh.
Morgen veel op te ruimen, zowel binnen als buiten. Veel te doen dus, ik begin met het hooi dat komt om 9h30, dan ga ik opruimen, dan inzaaien en dan verder met mijn terras; dat ben ik nu aan t demonteren namelijk. Laurent begint altijd te gniffelen als ik bezig ga met attributen als pikhouwelen, bijlen en breekijzers. Zorgt altijd gauw dattie aan de afwas gaat of begint spontaan met stofzuigen of eten klaarmaken. 2 keer heb ik m weten te strikken voor t sjouwen van stenen en voor t aanmaken van cement, makkelijke karweitjes dus. Maar loopt dan knikkenbollend te nee te schudden terwijl hij mompelt dat het niet zijn ding is. Voordattie in opstand komt vraag ik m altijd op tijd om verder te gaan met een huishoudelijk klusje, hij weet niet hoe snel ie m dan moet smeren whahahahaha.
Het werk bij de makelaar begint dus binnenkort zodra de boekhouder alles verwerkt heeft en de verantwoordelijke van de agence.
Enfin, einde van dit frankrijk bulletin, ik ga lekker de restjes van Mamman Sordello opmaken: beignets de fleur de courgette (courgettebloembeignet) en beignets de champignons.
Niet meer te stuiten: ons pannenkoekenhuisje
Ben paar dagen geleden daar terug gekomen samen met lau en begon op mn gemakkie stenen uit te zoeken in in mn tasje te doen, heel selectief bekeek ik elk steentje of die de moeite waard was. Toen kwam lau erbij, zag dat de berg stenen afkomstig was van de berg (duhuhhhhh), van lawines enzo. Als hij een bord met 'pas op, vallende stenen' ziet, gaattie naar boven kijken de .... Je kunt het toch niet voorkomen dat je geraakt wordt hahaha. Maargoed, hij keek naar boven, stelde zich voor hoe t zou voelen als de hele berg op m stortte met de bijbehorende hoge lau-geluidjes te maken. Ikke: seur nie joh, dat valt nie. En ja hoor, hij pakte een zak en begon alle stenen die om m heen lagen er haastig in te stoppen, naar de berg kijkend alsof het een groot hijgend monster was. Hij keek niet eens of de stenen mooi en bruikbaar waren!!!!! hahahahahha......'.
Hierzo hebben ze stenen vandaan gehaald voor het terras voor het huisje...
in beeld de gouden koets....
Oma's trap
In september bezoek ik Juliette en Laurent weer en oma (inmiddels 83) gaat mee. Het is een ruig terrein en dat is voor oma oppassen geblazen.
Omdat Juliette van oma én mooi houdt hoeft oma niet schuin naar beneden het terras af te lopen maar wordt er een heus trapje gebouwd. Zie de foto van 'oma's stairs' zoals Laurent dat noemt.
Ook het houten vlonder gaat vervangen worden. Beton met stenen. Gisteren meldde Juliette opgetogen: 'nu al drie traptreden af en oude leistenen van t dak in Boves gekregen, voor mn terras'.
In Boves (Italië) staat nog een familiehuis van de familie van Laurent. Het dak is vervangen en de leistenen heeft Juliette dus gekregen.
Gastarbeider in Frankrijk
Zo voelden we ons wel. We hebben het huisje van binnen helemaal opnieuw gewit en met Juliette opnieuw ingedeeld. Nu regende het de eerste week dus binnen werken kwam wel goed uit.
De week dat de zon wel scheen hebben we alle terrassen gemaaid en de laatste gevaarlijke opstakels weggeruimd. Jan heeft het pad van bos naar terrassen geëgaliseerd. Laurent kocht bij de coöperative in Mougins paaltjes en voertonnen en hij hielp ons met het slaan van de paaltjes. Dat was zwaar maar verschrikkelijk leuk werk. Bijna dansend trokken we de lintjes er doorheen. Het ziet er écht leuk uit. Helaas hebben we geen enkele foto gemaakt omdat we daar de tijd eenvoudigweg niet voor hadden. Kortom, het was heel hard werken.
Het huuske bij maanlicht
Van de warmte van Antibes naar de kou van een berghuisje
Antibes was vanmiddag 20 graden. Toen Juliette en Laurent aankwamen in ons berghuisje in Breil was het er........0 graden. Het was koud, glashelder en kurkdroog daar op die berg. Links lag wat hoger op de berg sneeuw. Dus we maken kans op sneeuw.
De lieve schatten hebben dus allemaal boodschappen voor ons gedaan. Morgen laten ze drie gasflessen vullen en vullen ze de voorraad benzine aan. Wijzelf gaan beladen met grote scharnieren en beslag (ruim 20 kg) met het vliegtuig erheen om de deuren van de stal te maken en de stal mooi wit te lazuren. Wit, omdat, en dat zou je niet denken, het er 's zomers vaak ruim 35 graden is. Waarschijnlijk staan Daan en Sterre nauwelijks op stal maar als dit nodig is voor de veiligheid dan kan dat ook.
Het is dus glashelder weer en de maan was extreem licht met een mooie sterrenhemel. Die twee genieten er van. Jette vindt het heerlijk om er weer te zijn. Laurent ook... maar had het duidelijk wat koud.
Hoe leuker hoe korter de rapportages
Zo gaat dat. Vanuit Frankrijk krijg ik uiterst korte berichtjes die erg enthousiast zijn. Zo heeft Laurent al hout gehakt voor als wij in Frankrijk aankomen. Juliëtte is veel op stap; veel bekijken; veel lekker eten en vrij veel wijn.
Door de ouders van Laurent wordt ze in de watten gelegd. Zelfs de was is gedaan. Beide ouders hebben voor haar en Laurent meermaal gekookt. Het klinkt allemaal heel gezellig.
De ezeltjes... die zijn op stap gegaan. Via de droge rivier en door het bos zijn ze gaan lopen totdat ze de herdershond van de buur tegenkwamen. Die maakte baasje wakker zodat ze weer netjes in een paddock gezet werden. Dat wordt dus wat. Wij hebben geen prikdraad in Frankrijk maar veel met hout afgezet en in het bos met draad zonder prik. De droge rivier (die af en toe wel volop loopt en dan ook heel wild) loopt vlak langs ons huisje door het bos richting de buren dus. Het wordt dus wat met Sterreke.... Daantje doet zoiets gelukkig niet zo gauw. Die friemelt aan touwtjes maar heeft ontzag voor hekjes en draadjes
Agregraat-trubbels
Het valt even niet mee. Juliëtte heeft de grote aggregraat leeggebruikt tot hij afsloeg waardoor er allemaal vuil in de sproeier is gekomen. Hij wil alleen nog maar 'normaal' doen als ze de shoke half open zet. De kleine aggregaat krijgt ze niet aan de praat.
Dat is dus wennen.... geen stroom die zomaar uit de muur komt. Ze zal nog wel proberen en anders is er wel een probleem.... Want als je daar nu zonder auto zit dan kom je niet met je sproeiertje op het juiste adres om te laten repareren. Op de kleine aggregaat zit nog wel garantie maar zonder auto krijg je hem helemaal niet bij de trein gesjouwd.... en al zeker niet in een van de voorsteden van Nice waar hij vandaan komt. Spannend hoor zo'n berghuisje. Zie 'lees verder'.
Lees verder...Aangekomen in het huisje
Gisteren werd Juliëtte dus opgehaald van Air Azur door een aardige franse jongen uit Cannes en is gelijk voortgegaan met integreren. Ze bezochten een kasteeltje met uitzicht over Nice en een soort jaarmarkt waar ze groenten en kaasjes ingekocht heeft. Toch was het al donker toen zij bij de pas afgezet werd alwaar ze zwaar bepakt naar het huisje ging. Ze was doodmoe want én veel te kort slaap, én last van getrokken verstandskies én grieperigheid eisen zijn tol. Vanmorgen sliep zij uit maar daarna heeft ze heerlijk in de zon onder een strak blauwe hemel gezeten. De stal staat er nog; het gras is enorm gegroeid na ons vorige vertrek en de houtvoorraad is bijna op. Als het goed is, is ze nu in de weer met de kettingzaag om voldoende hout voor de kachel te bekomen.
Wat is het toch een stoere meid.
Waar ligt die hut nou??? augustus 2006
Via de pages jaune kun je satellietbeelden bekijken om erachter te komen waar het adres en telefoonnummer zich nu precies bevindt. Leuke dienst overigens. Hierboven is ons landje te zien: in de circel en dan ook nog eens het meest groene deel. Links in de bocht waar dat blokvormig bouwsel (elektriciteitshuisje) zich bevindt daar woont Jean Louis Maggi en daar moeten we heen lopen om bij de pas te komen.
Kijk bij ' lees verder' voor de foto's
Lees verder...De was............................ augustus 2006
Voor wie zijn oren niet kan geloven; ja, IK heb de was gedaan.... Thuis ben ik altijd kostwinner geweest en Jan, toen de meidjes nog klein waren, huisman. In Frankrijk verleidt Jan me voortdurend tot het spelen van vrouwtje Piggelmee in de Keulse Pot. Nou, dat vrouwtje Piggelmee doet dan wel het huishouden maar stelt ook steeds vragen aan Piggelmee. Bijv. 'krijg ik een stal?'.
Nu wacht ze op het antwoord: 'ga maar naar huis, je stalletje stáát er al! '.
De was doen is echnie makkelijk hoor. Ten eerste heb ik er geen wasmasjien dus alles gaat met de hand met bronwater. Dan wordt er alleen maar biologisch verantwoord wasmiddel gebruikt dus de vlekkies branden er niet uit. Dán hebben we een houtkachel en daardoor heeft menig theedoek roetplekken door het ondeskundig afdrogen van gietijzeren pannen.... Dat maakt bij elkaar 'de was doen' tot hoogcomplexe hogeschoolactiviteit.
Fruit en kruiden!!!! augustus 2006
Héérlijk al dat fruit dat bij ons groeit. We hebben appels, peren, iets er tussenin waarvan ik de naam niet ken, abrikozen, heeeel veel druiven, vijgen, olijven, walnoten, hazelnoten, aalbessen, bramen, en straks ook nog paardenvijgen.
Rond de stal hebben we enkele appel- en perenboomjes moeten omhakken zodat Daan en Sterre voldoende loopruimte zullen hebben. Dat hakken deed overigens beswel zeer.
Basilicum kopen we nog altijd. Als Juliette er permanent is zal het zelf telen goed lukken. Nu is de grond veelal te droog. In het wild vinden we op ons land: munt, lavendel, thijm en nog anderen waar me nu de naam niet te binnen schiet.
Ons land met de aanstaande bewoner augustus 2006
Ons land is dus de open plek. Het loopt naar beneden met dus een punt bos en de rivier als grens. Deze foto is vanaf de pas Colle de Brouis genomen. Ons adres is dus ook: ' Famille Helmigh route Colle de Brouis' . Eerst had niemand een huisnummer maar sinds enkele jaren is daar verandering in gekomen. Opmerkelijk, want ook zonder nummer kwam de post uitstekend aan.
Onze buren: ezeltjes augustus 2006
Als je op ons landje naar beneden gaat dan kom je bij ons puntje bos dat grenst aan de rivier. De rivier vormt de grens met de buren. Aan de overzijde van de rivier aan de oever is een schattig klein weiland dat meestal leeg is. Nu heeft een ándere buur er zijn ezels staan. Twee merries en twee veulens. Ze ogen wat mager maar het is duidelijk dat ze heel goed verzorgd worden. Meermaal daags komt hij ze flink wat hooi brengen en vanuit de rivier wordt water betrokken. Allemaal op zijn 'frans' geïnstalleerd. Als de ezelman hooi komt brengen gaat het als volgt: de ezels balken luid en opgetogen; onze Chef slaat aan en omdat onze Chef aanslaat slaat de herdershond van onze geliefde buurman Jean Louis Maggi ook aan. Dit concert vindt meermaal daags plaats en wij weten bovenaan dat de ezels gevoerd worden. Zo gaat dat dus in Frankrijk.
Alleen op stap; Juliette aan het woord 03-08-2006
Uitzicht op zee........... op wandelafstand van ons huisje
Nadat ik wat was gesetteld en deze ochtend wakker werd terwijl de zon al fel scheen en de kleuren buiten heel intens waren, besloot ik aan de wandel te gaan.
Ik pakte mijn tasje en deed daar mijn camera en een pakje shag in, deed een schattig jurkje aan met sportschoenen eronder en stapte het terrein af, richting de pas.
Mijn buurman Jean-Louis, altijd gecharmeerd van pikant geklede meisjes, maakte een praatje met mij en wees mij op alle gevaren van de grote, boze wereld. De wereld die in mijn optiek gewoon 'Zuid-Franse-natuur' heet. Ik had daar nog aan toe willen voegen dat meisjes in jurkjes heus wel met grote boze slangen om weten te gaan die achter een steen liggen te loeren naar hun potentiele slachtoffertjes, maar dat deed ik niet. Want 'met die Fransen' moet je voorzichtig omspringen op dat vlak. Het is hun plícht om op mij te letten en ik zou mijn buurman niet willen verleiden om minder oplettend te zijn want die swich is ondenkbaar voor hem ;-)
Op mijn weg naar boven, over de pas lopend, zou ik nóg twee Franse auto's tegenkomen die medelijden met mij zouden hebben en uit loyaliteit, nee, plichtsbesef, een lift aan zouden bieden. Nadat ik de eerste weigerde besefte ik mij dat het eigenlijk niet normaal was om te weigeren (het stelletje in kwestie was speciaal voor mij omgekeerd om mij op te pikken en keerden zeer verbaasd weer om toen ik zei dat het echt, écht niet nodig was, dat ik een gekke Nederlander was die er voor had gekózen om te lopen op deze hete zomerdag).
De tweede lift weigerde ik dus niet. Ik werd opgepikt door een chauvinistische, Marokkaanse jongen uit Nice die de Nice-Matin verspreidde over de bergdorpjes. Klik op ' lees verder' onder de foto
Juliette alleen naar het hutje 01-08-2006
Juliette en wij gaan in Frankrijk verder aan de stal werken. Maar Juliette is een week eerder vertrokken om te 'voelen' hoe het voelt daar alleen te verblijven. Ze heeft stralend weer. De reis verliep soepel en ze is door onze franse buren met open armen ontvangen.
Het resultaat 17-05-2006
Het resultaat spreekt voor zich.... Tjonge jonge wat is er door iedereen hard gewerkt. Alles is stevig met grondankers vastgezet. Beton was not done. Juliette heeft met 'Le Maire' onderhandeld daar er in dit gebied vanwege het natuurreservaat niet gebouwd mag worden. Een van de eisen is dat de stal 'demontable' moest zijn. Dat is hij. Daarbij is hij van hout gemaakt dat plaatselijk gekapt en verwerkt is door vader en zoon Rech. Zij hebben in het dorp een houtzagerij. Verschrikkelijk lieve mensen overigens die steeds bereid zijn het hout te brengen op de pas zodat we het vandaaruit verder kunnen sjouwen.
Aan het werk 14-05-2006
Sam wil dólgraag meewerken. Omdat we de stal aan het bouwen zijn wil hij een steentje bijdragen. Hoe doet hij dat? Hij pakt een schaartje en gaat stukjes gras afknippen voor de paardjes. Hij is namelijk dól op de paarden.
Soms roept opa hem erbij voor een klusje... zoals hierboven... Zo'n welwillende werknemer zie je niet vaak....
Echte mannen eten pindakaas 13-05-2006
's Morgens staat Sam gelijk op met opa. Die twee kunnen het bijzonder goed met elkaar vinden en zijn het helemaal eens over wat een echte man doet.
Hij eet in ieder geval pindakaas. Er is daarom een forse hoeveelheid pindakaas Frankrijk binnengesmokkeld.... Dus da's safe.
Hij is ook altijd aan het werk en is dol op goed gereedschap. Sam 'leent' graag het gereedschap van opa. Alhoewel hij nog maar een klein baassie is, kan hij toch bijzonder goed overweg met gereedschap.
Dat komt natuurlijk............ door de pindakaas.
Kom binnen in mijn stalletje 26 augustus 2005
Even een kijkje in dat kleine huis in Frankrijk. Nee, er zit geen Jacobskruiskruid in dat boeket. De weides waar Daan en Sterre komen te staan zijn heel natuurlijk en divers in grassoorten. Er groeien veel kruiden. Toch zullen we het wel allemaal nakijken maar een medepaardenhouder vertelde dat er daar weinig voor paarden giftige planten groeien. Wel groeit er in ons puntje bos klimop en 1 ceder. Die zullen we wel moeten omhalen.
Doordat wij grenzen aan het natuurreservaat zitten we in beschermd gebied. Ook alle dorpen zijn beschermd. Dit betekent dat er niet gebouwd mag worden en er geen industrie is en mag komen. Alles is nog heel oorspronkelijk. De dorpen zijn prachtig; alsof de tijd er heeft stilgestaan. Onze grond is bijzonder vruchtbaar mede doordat wij bronnen hebben is het er ook niet zo droog. Het water in de rivier is glashelder. Als 's winters de waterslangen eens bevroren zijn durven wij rustig het water uit de rivier te drinken.
Hieronder ons uitzicht vanaf de eettafel. We hebben dit uitzicht als we door het raam van de bovense foto kijken.
Voor de winter dus de houtkachel om te stoken en te koken. Hout halen we uit ons eigen bos. We hoeven weinig te kappen want elk jaar gaan er wel bomen om vanwege de ruwheid van de rivier in de winter. In de winter van 1999 toen Piemonte (Italie) overstroomde werd onze rivier drie keer zo hoog en drie keer zo breed; onze brug werd weggeslagen en het pad naar het dorp werd rivierbedding. Tjonge, wat maakten we toen veel mee. Daar ga ik eens een apart stukje over schrijven 
Hieronder dus een indruk van "binnen".
Ons berghuisje in de Provençe Alpes Côte d'Azur; 16 augustus 2005
Het is julie 1999 als we Juliette afzetten in de Provence om een taalreis te volgen. Zij zal voor een deel in de Gorges du Verdon zijn en voor een deel in Antibes. 's Morgens heeft zij les en 's middags zeilen en surfen.We hebben haar gebracht en rijden door naar de kust. Jan heeft last van zijn buik en we gaan naar een dokter. Het had met stress te maken dus we besluiten het rustig aan te doen. Voorbij Menton gaan we bij Ventimiglia het achterland in om een camping te zoeken waar we wat dagen zullen blijven. We belanden in Breil sur Roya op de camping.
We hadden altijd een droom om een hut in de Belgische Ardennen te bezitten en zijn altijd erg gevoelig geweest voor alles wat op hut lijkt.
Jan laat Anna (onze Labrador) uit en ziet een vervallen huisje; zijn droom is weer gewekt.
Samen gaan we kijken en fantaseren wat in het rond, onze stijl van vakantie vieren.
In het dorp zien we een makelaar en vragen naar het vervallen gebeuren. Maar nee, de eigenaar woont in Monaco en wil het om persoonlijke redenen niet verkopen. We kijken wat rond en in de etalage en daar zien we het..... een dróóm!!!
De volgende dag gaan volgens afspraak kijken bij de eigenaar. Het ligt aan de col Brouis zo'n 10 min. van de pas af.
We gaan langs een typisch Italiaans huis dieper richting en lángs de rivier. De halve hectare die erbij hoort ligt aan de rivier. We komen aan bij een heel klein lief huisje..... Er is geen telefoon of electriciteit. Er is een gasfles voor de douche die bronwater sproeit en er is een houtkachel. Voorts wordt het verlicht met kaarsen en olielampen.
Er zijn veel druiven, vijgen, perziken, abrikozen, appel, peer, aalbessen, irissen, een stukje bos en verder terrassen met gras waar de fruitbomen staan. Naast het huisje is een droge rivierbedding die wij slechts één keer bruisend gevuld zagen: jawel, op de dag van de overdracht.
Als we vanuit onze pas naar rechts gaan zitten we binnen een 45 min. aan de Middellandse Zee; als we vanuit onze pas naar links gaan in de winter zitten we in het skigebied Limone Piemonte.
De achterzijde van ons huisje is tegen de berg gebouwd dat de grens vormt van natuurreservaat Le Mercantour ... In de Mercantour kun je weken zwerven. Er mag geen verkeer komen en er mogen geen honden komen. Onduidelijk of je er te paard een trektocht mag maken. Je mag er wél vrij bivakkeren..... Maar hoog zitten ook wolven die er ooit zijn uitgezet evenals een adelaarsechtpaar... Wolven en paarden..... mmmmm ....
Door het dolle waren we. Het was niet duur en we konden het kopen.
We zijn er heel vaak geweest. Een paar jaar lang ging Jan elke maand een week erheen; ik kon 1 x in de 6 weken een week erheen.
Hoewel we veel gerestaureerd hebben hebben we aan de oorspronkelijkheid geen geweld gedaan. We hebben echter wel een accu geplaatst (die we laden met een agregaat) met daaraan 2 halogeen lampjes van 12 volt met sigarettenaanstekerpluggen om te kunnen lezen. Nu hebben we lang met z.g. "kop"lampen gelezen.
Ik ben Ellen, moeder van Juliëtte. Juliëtte is 7 april 2007 geëmigreerd naar een kleine berghut in Zuid-Oost Frankrijk (Provence Alpes Côte d'Azur). Half juni 2007 hebben de honden en de paarden zich bij haar gevoegd.
