Veel gebeurd
Er is veel gebeurd het afgelopen jaar. Ik heb mijn blog schromelijk verwaarloosd. We zijn verhuisd naar Groningen, ik ben een zware opleiding begonnen en..... onze kleinzoon Julien is geboren...
Daarover spoedig meer.
Jan is heel vals.....
Hij kreeg een poster bij de ING (is sponsor) met het hele nederlandse elftal erop en reservisten. Elke speler die gescoord heeft kreeg zijn naam op het T-shirt geschreven. Vervolgens wordt de poster aan Didou gestuurd met onderin de poster geschreven in zijn beste frans dat het toch wel heeeeeeeeeeel jammer is voor Frankrijk....
Ik noem dat een enorme pot zout in de wonden van een Fransman strooien.
Even geen feest
Arme Juliette,
Ze is bijna doorlopend misselijk. Vooral van de geur van koffie en rook wordt ze erg misselijk. Didier wordt naar buiten gejaagd met zijn sigaretjes.
Arme Didier.
Een kleine bergbewoner erbij
Ik wist het al. Op moederdag.
Maar nu nogmaals getest door de dokter en besproken met alle ouders. Juliette en Didier zijn zwanger. De twee houden zielsveel van elkaar en een kind zou ontzettend welkom zijn.
Nu is het dan zover. Iedereen is vreselijk blij. Ik kreeg een blije mail van Suzanne en Rini. Didier zijn moeder en haar vriend. Ze verheugen zich erop om samen champagne te drinken hierop.
Om het te vieren heeft Juliette een paar piepkleine hemdjes gekocht..... Ze zijn zo verschrikkelijk blij die twee.
Moederdag in Frankrijk
Vandaag is het moederdag in Frankrijk..... Dus veel kontakt gehad. Juliette is bij de oma en moeder van Didier plantjes gaan brengen.
Ik kreeg passend en heel leuk nieuws.. even wachten tot morgen....,
Vertrek naar Frankrijk 27 maart
De reis hadden we even uitgesteld omdat we besloten hadden dat de voorbanden vernieuwd moesten worden; zeker nu de weersberichten voor Frankrijk zoveel sneeuw aangaven.
De Kangoo was behoorlijk volgeladen met paardenspullen, violen etc. en we vertrokken voor ons doen mooi op tijd. Het Formule 1 hotel was helemaal verbouwd en zag er heel goed uit. Alleen het matras was verschrikkelijk hard. Dat viel tegen.
De tweede reisdag door Zwitserland en Italië.. Het weer werd steeds slechter en bij Limone (IT) en Tende (FR) zaten we in een ware sneeuwstorm. Wel spannend. We waren heel blij dat de Kangoo nieuwe voorhoefjes had.
De aankomst van de 83 jarige
Oma is goed aangekomen. Door het slechte weer was er vertraging. Ze heeft het prima gedaan en doordat het toestel vertraagd was was Juliette helemáál op tijd. Chefke was bereblij oma weer te zien.. Nu moet je weten dat oma en Chef erg goed op elkaar ingespeeld zijn.. Dat gaat zo. Chef kijkt naar oma en geeft een tik met zijn snuit op haar hand. Oma roept troepen in omdat ze vertaalt dat Chef eten nodig heeft.
Succes verzekerd als je de Madre Familias achter je hebt staan.
Oma alleen met het vliegtuig
Oma bezoekt Juliette en gaat alleen met het vliegtuig. Ze is vanmiddag vertrokken. En dat terwijl ze vorig jaar nog vliegangst had.. Ik ben 1 keer met haar gevlogen en sindsdien is die angst onder controle.... Juliette haalt haar met een geleende auto op.
Haar auto is voorgoed stuk; ze had absoluut geen geld voor een andere.. We hebben na familieberaad haar geholpen. Ze krijgt een auto. Wij rijden hem naar haar toe en vliegen met oma weer terug.
Tegenvallers
Jan doet aan damagecontrol. Er zijn wat tegenvallers. De grote agregaat is kapot; de kleine doet het nog. Maar de kettingzaag moet op de grote agregaat. De kettingzaag die op benzine loopt doet het niet meer. Ook de grasmaaier kan stuk zijn. Dat komt doordat Jette alles in het slechte weer (heel veel sneeuw en regen) buiten heeft laten liggen. Uiteindelijk kan het daar natuurlijk niet tegen. Kans dat er sluiting is in die apparatuur.
Daarnaast; de droge rivier heeft fors gelopen en allerlei zooi van boven meegenomen. Op de grens bij het bos wordt de rivier en daarmee ook het pad geblokkeerd door kluwen draad en omgevallen bomen. Maarja... kettingzagen doen het niet dus Jan is met handzagen bezig.
Tenslotte heeft Sterre wéér de loodzware bovendeur van de stal eruit gelopen. Hoe ze het doet snap ik niet want die bovendeuren zijn zó zwaar (dik hout) dat je met drie man dat ding er opnieuw in moet tillen.
Kim is bezig geweest de hooischuur opruimen; het was er een keet met zadels en halsters en touwen en zo. Jette is wat slordig maar dat weet de hele wereld geloof ik al.
Sam is met Jette meegeweest boodschappen doen. Portofoon mee natuurlijk om mama en opa op de hoogte te houden. Gaat goed zo.
Sterre is druk; loopt veel te rennen en Daan rent dan maar verdwaasd wat mee... Het is onduidelijk of ze dan wat hoort of niet. Ik zal het wel Jette vragen want Jan heeft er geen verstand van...... (hihihi).
De portofoon in de bergen
Vanmorgen deed de verwarming het niet hier in Den Haag en ik kon niet douchen met warm water. Wat voelde ik me dom. Dus.... Jan in Frankrijk wakker gebeld. De arme jongen uit bed om buiten (meer bereik voor het mobiel) mij te loodsen naar juist gereedschap, verliching en handelen......
Later sprak ik hem en hij vertelde reuze enthousiast dat de portofoon die hij hier flink afgeprijsd had gekocht het dáár uitstekend deed. Van het hutje tot het dorp was er uitstekend bereik.
We hadden het hier getest en waren teleurgesteld: tot de parkeerplaats; niet eens in het bos 200 meter verder.
Maar Sam hield hem op de hoogte de hele weg van hutje tot dorp zo'n 6 kilimeter verderop. Als echte mannen rapporteerden ze aan elkaar de stand van zaken; dat er een extra riviertje was en dat er sneeuwbergen te zien waren..... De dames ontging dit alles... die klepten voorin de auto over boodschappen en zo. Maar die échte mannen; één in de hut en één op patrouille... die échte mannen deden het échte werk.
Zo hoort dat ook te zijn.
Sam Kim en Jan gearriveerd in het berghutje
In Rotterdam opgestapt en zouden in Nice opgewacht worden door Juliette. Máár Juliette had gewinkeld in Nice en toen ze toogde naar het vliegveld nam ze de verkeerde afslag en kon pas bij, en via Monaco terug naar Nice. Dat gaf een fikse vertraging. Uiteindelijk kwamen ze allemaal vermoeid en laat aan in Breil sur Roya. Sam die had geslapen in de auto was ineens klaarwakker en vond het pad naar het hutje reuze spannend zo in het donker. Juliette had verteld dat er 'sneeuwbergen' waren.... Ook de rivier was heel erg wild en spannend. Natuurlijk waren ze doodmoe toen ze in het hutje aankwamen maar hadden toch genoeg energie over om honderduit te vertellen.Houthakkers frahtjeuh in de Agence
Kim en Sam mee naar Frankrijk
Gisteravond was dat besluit snel genomen; Kim en Sam wilden graag mee met Jan 17 januari aanstaande. Dus is er geboekt en gaat dit jeugdig spul mee om te helpen en fijn met Juliette samen te zijn. Kim is dól op Sterre; Sam dól op Daan. Sam vindt paarden voeren fantastisch en rijdt ook zelf af en toe paard in Zeeland. Juliette verheugt zich enorm op hun komst. Kim zal bij Juliette in het tweepersoonsbed slapen boven en Sam en opa in een tweepersoonsbed beneden; daar is het kouder en voor échte mannen. De 'mannen'zullen veel samenwerken en beide mannen verheugen zich daar ook op. Ook zullen zij samen vééééle boterhammen met pindakaas eten. Uiteindelijk vormt de pindakaas een vast onderdeel van de bepakking.
Een moeilijke keuze
Direct na ons vertrek blijkt Juliette het uitgemaakt te hebben. We wisten dat ze het moeilijk had en diep aan het nadenken was. De pijn zat hem in het verschil in behoeften en verwachtingen in het leven. Juliette wil vooral op het land wonen met de paarden en honden bij zich. Ze wil eventueel voor werk dan wel wat verder reizen maar ze wil vooral het leven op de campagne. Laurent wil graag in of dichtbij de grote steden wonen en is gesteld op wat luxe. Het liefst woont hij dicht bij de A8 (de autobaan die langs de kust en grote steden loopt van de Côte d'Azur). Juliette is niet gelukkig aan de drukke kust en Laurent niet op de campagne. Dat maakt dat ze weinig gemeenschappelijks nastreven..... helaas want we zijn erg op Laurent gesteld. De besluit van Juliette is heel begrijpelijk.Noël en France
Bij de lieve familie Sordello. Het was heel bijzonder om met dit typisch provencaalse gezin kerstmis te vieren. Ze maakten heerlijk eten klaar en de sfeer was bijzonder. De kerstavond bij oma Sordello was het meest aansprekend; het was meer in gezinsverband en daardoor iets intiemer.Kersttijd in Frankrijk
Zo zal het zijn.
Morgen nog een belangrijk vergaderingetje en dan..... hup hup hup naar Schiphol en vliegen we om 19.15 naar Nice om de kerttijd dáár door te brengen. Op 26 dec. vliegen we terug.
Ik zal Daan Sterre Chef Anna Snoes Juliette en Laurent stevig in mijn armen sluitenen en knuffe.
Opnieuw memorabel....
Juliette en Laurent hebben 1 jaar verkering.. gewoon een 'weetje'Jan
Heeft bloedonderzoek gehad en een echo van de buik. Niets te zien. Nu is de toestand van de darmen moeilijk te zien op een echo. Maar ik denk dat als daar iets spectaculairs gaande was dat dit wel zichtbaar was dus we zijn opgelucht. Jan moet nog wel naar de huisarts om eventueel verder onderzoek te plannen. De radioloog zei dat het ook een verdraaide darm geweest kon zijn. Dat geeft ook een geweldige prikkeling en heel veel pijn.
Maar hij is weer aan het werk gegaan en is vast van plan om in November wel naar Frankrijk te gaan.
Niet naar Frankrijk
De kogel is door de Kerk. Jan moet even uit de nachtdienst en stoppen met werken. Hij mag NIET naar Frankrijk nu.
Jan was bijzonder teleurgesteld..... heel akelig om te zien. Bart (een neef van mij; zoon van mijn broer) vervangt hem in Frankrijk. Hij had er wel zin in ;-)
Die week heeft Bart verschrikkelijk hard gewerkt. 30 balen naar het huisje gesjouwd en de hooischuur op orde gebracht. De voertonnen zijn nu mooi geïntegreerd. Hij en Juliette hadden het heel leuk samen. Ook heeft hij heel veel foto's gemaakt die ik wel gezien heb maar nog niet digitaal ontvangen heb.... Tis dus nog even afwachten.... (inmiddels zijn ze in de logjes verwerkt)
Oei oei oei
De ambulance is geweest; Jan was in shock en ging onderuit op de toilet. Hij zag er uit als een lijk; diepgrijs en een spierwitte neuspunt; ik ben nog nooit zo geschrokken; voor het eerst dacht ik dat hij gaat dóód. Ik heb hem op de grond gelegd (gesleept; hij murmelde ) en zijn benen omhoog gehouden; op de grond van de douche. Aanleiding waren steken in zijn onderbuik. De ambulancejongens zeiden dat hij defense musculair had en dat er mogelijk 'iets' zit in zijn onderbuik; hij móet maandag naar de huisarts en doorgestuurd worden naar de specialist. Hij kwam bij voordat de ambulance kwam dus... die zagen wel zijn enge kleur nog.
Terugkijkend kan jan zich wel de pijn herinneren en dat hij me riep maar daarna niet meer. Hij was zó weerloos...
Verder mocht ik van hem de ambulance niet bellen.. tjonge.. hij is bang dat alles in het water valt.. zijn nachtdiensten en zijn reis voor hulp naar Juliette...
De hekkensluiter
Jan is weer op weg. Hij gaat Juliette helpen de afrastering te verbeteren en Sterre-proof zien te maken. Het is er mooi weer en lekker warm. De bofkont.
Ik ben dus benieuwd of ze Daan en Sterre op hun plaats kunnen houden zonder stroom.
De speurtocht
Namens Ellen plaats ik hier een snelkoppeling van mijn laatste logje.
Veel kijkplezier en wees gul met de reacties!
Juliëtte
Laurent in Holland
Ja! het gaat hard. Op 28 januari zou Juliette 23 jaar worden en voor die tijd arriveerde hij om dat mee te maken. Het was verschrikkelijk gezellig. Natuurlijk toeristische routes aangedaan.De volgende stap: de gouden koets
Ja! Het is een gouden koets geworden waar Juliette zich mee aan de Côte d'Azur gaat vervoeren. Punt(o)
Apetrots op haar gouden Fiat Punto die ze zelf bij elkaar heeft verdiend. Hij ziet er nog heel goed uit en als ze instapt en wegrijdt is ze de Queen herself ;-)
Wederom aangekomen in Nice
Het wordt bijna saai. Juliëtte zit alweer in Zuid Frankrijk. Dit keer niet in het berghuisje maar zij viert Kerst bij Laurent en zijn ouders. Ze werd weer warm onthaald en heeft het geweldig naar de zin. Afwachten tot de foto's komen dus.Integreren in Frankrijk... de eerste kerstmis in een Frans gezin
Dinsdag is het weer zover. Juliëtte is de biezen aan het pakken met haar mooiste kleding om te vertrekken naar Nice alwaar ze liefdevol door Laurent onthaald wordt om daar met zijn ouders de kerst door te brengen. Dat lijkt me leuk integreren moet ik zeggen.
En of het allemaal nog niet dol genoeg is blijft ze er ook tot na de verjaardag van Laurent en kunnen zij en Laurent ons ophalen van Nice begin januari. Dan reist Juliëtte de dag erna terug.
En hoewel wij haar echt zullen missen gun ik haar een verschrikkelijk leuke tijd.
Bezoek uit Frankrijk
Vorig weekend kwam Laurent op bezoek gewapend met champagne. Een aardige jongeman en gek op Juliette. Met de Panda zijn zij rond gaan rijden. Hebben natuurlijk Amsterdam bezocht maar ook Katwijk en een pannenkoekje in Meijendel.
Ik wist het al van Juliëtte... ik wist het al... maar wat houden die fransen toch enorm van lekker eten. We hebben dat geamuseerd gadegeslagen. Tjonge...
Nu moet je weten dat Juliëtte en ik minder nadruk op eten leggen. We denken leukere bezigheden te hebben. Hahaha...
Maar het is leuk om waar te nemen dat eten en drinken tot zoveel genoegen kan leiden.
Integratie binnen Nederland
Jawel!!!
Hij weet het nog niet. Laurant gaat óók integreren binnen Nederland. Hij doemt op nét op het moment dat we een teamuitje hebben en hij gaat dus mee. Juliëtte en ik werken toevallig bij dezelfde instelling en op dezelfde afdeling.
We gaan dus op stap: bowlen en wokken en Laurent wordt dus gewoon meegenomen. Dat biedt anderen de mogelijkheid om de Franse taal te oefenen en hem om een echt Hollands bedrijfsuitje mee te maken..... Bowlen en wokken.......
Druk gereis......
Ze hebben het te pakken. Volgende week komt Laurent voor een paar dagen over. Juliëtte vertrekt voor kerst en komt pas terug als wij al weer daar zijn. Zo hopen we één etmaal gezamenlijk daar in Zuid Frankrijk te zijn. Zij en Laurent halen ons op van het vliegveld en rijden ons naar het berghuisje. De volgende dag vertrekt Juliëtte weer naar Nederland om voor de honden te zorgen. Die ene dag zorgt oma voor Chef en Anna waarbij we een sterk mens moeten organiseren die ze uit willen laten want het zijn robbedoesen voor een 83-jarige vrouw.
Maar goed, er wordt dus veel heen en weer gereisd de komende 2 maanden.
Vandaag zijn we samen naar het werk gereden. Juliëtte met haar spiksplinternieuwe rijbewijs... Ze rijdt goed en zeker; soms geneigd te hard voor de stad te rijden. De parkeergarage met de krappe bochten en steile stukjes nam ze heel goed..... Het was echt leuk zo.
Weer 'thuis'...
Juliëtte is weer thuis.... Althans... kun je het nog thuis noemen? Ze heeft zich al bijzonder verbonden met dat zuidelijke sprankelende stukje Frankrijk... Gisteren vertelde ze me dat ze het gevoel heeft hier 'even ' te zijn om dan terug te keren naar 'huis'..... Mogelijk brengt ze er ook de kerstdagen door... Ik geef haar groot gelijk. Als je vriendje daar zit... wat dóe je dan hier .. met kerstmis.
Vanmorgen heeft ze haar rijbewijs opgehaald. De autosleutels zijn Jan afhandig gemaakt en op het werk heeft ze de auto in de parkeergarage gezet om vanmiddag zelf naar huis terug te rijden. Jan heeft aangezegd gekregen dat de auto voorlopig niet beschikbaar is voor hem en dat hij maar goede vriendjes met zijn fiets moest worden ;-)
Jan kwam thuis en meldde dat zijn auto geconfisqeerd was..... Goeso Jetteke.
Vanmiddag nog het hutje; vanavond het mandje in Nederland
Vanmiddag sprak ik haar nog even. De stoere meid. Heeft aan Laurent even laten zien dat ze uitstekend de kettingzaag uit elkaar kan halen om schoon te maken. Ik vind het werkelijk geweldig dat ze zo'n stevig tantetje is geworden.
Vanavond vliegt ze terug en morgen hier weer aan het werk. Dat zal niet makkelijk zijn.
Weer naar het berghuisje
Morgen is het weer zover. Juliette vertrekt dan weer met Transavia naar Nice om vervolgens door te reizen met het dieseltreintje naar Breil sur Roya. Ze gaat nog wat werken aan de stal en het land. Er moet nog een terrasmuurtje hersteld worden. Tevens kan ze de nieuwe aggregaat uitproberen. Het is een kleinere variant van die we al hebben en hij is mobieler. Ook gaat ze het berghuisje wat meer naar eigen smaak indelen.
Gisteren hadden we team-uitje. Grappig is het toch om collega's te zijn (tijdelijk). Ze wordt bijzonder gewaardeerd. Onderweg is luid geapplaudiseerd voor het in één keer behalen van haar rijbewijs. Toen Jan ons weer kwam ophalen werd hij van zijn bestuurdersplek verdreven en reed Jette naar huis. Een gewéldige gewaarwording... We plagen Jan nu ook dat zijn rol wel uitgespeeld is. Wij amuseren ons wel met de auto. Hahahaha
Feest
Morgen doet Jette rij-examen als onderdeel van de Frankrijkvoorbereiding want lopend ben je 3/4 dag kwijt om een stokbroodje te kopen in het dorp.
Vanmiddag belt ze me: 'zo, ik ben geslaagd voor mijn rijbewijs'....
Ehhhh nee. Mórgen rijd je af. Je vergist je. Duhhhh... Dom eigenlijk van me. Snel werd me duidelijk dat hier volksverlakkerij in het spel was. Ze had een latere dag opgegeven aan ons zodat ik niet zo nerveus zou worden. Ik ben een tiep dat plaatsvervangend nerveus kan zijn. Jan zou niet allerlei tips over haar uitstorten. Ze heeft haar eigen rust gecreëerd en het toch maar geflikt. Dus niet morgen maar vandáág haalde ze haar rijbewijs. Tis féést.
Weer naar Frankrijk
Die Jette...
Nu het kouder wordt en donkerder verlangt ze nog meer naar Frankrijk. Het worden een paar enerverende weken; afrijden, verstandskiezen laten trekken en de paarden wegbrengen.
Om zichzelf wat te troosten heeft ze maar een retourtje Nice geboekt. Van 11 tot 27 november vertrekt ze in haar eentje. Toen ik vroeg wat ze er precies ging doen antwoordde ze 'schilderijtjes van al mijn dieren ophangen'... eehhh okeeeee
Ze gaat ook terrasmuurtjes herstellen en het gebied rond de stal helemaal geschikt maken voor de aankomst van de peerkes.
Juliette vertrekt...... augustus 2006
Juliette vertrekt per vliegtuig... wij zullen opruimen en met de auto vertrekken want we willen het de honden niet aandoen te vliegen.
Op Air Azur zijn we melig.... het is gek afscheid te nemen na zo'n intensieve lange periode. Elk van ons is er een maand geweest.
Terwijl we wachten plaatjes geschoten toen Juliette lunchte bij 'Paul'...... ;-)
De heenreis met hindernissen 13 oktober 2005
O,o,o,
Hindernissen te over. Het begon dat nadat zij om 02.00 uur waren opgestaan op het station hun treinkaartjes kwijt waren... , nieuwe kochten, en vanuit Schiphol een fantastische vliegreis met glasheldere lucht en zicht naar Nice vlogen. So far so goed. Na het dieseltreintje van Nice naar Breil sur Roya wilden zij liever de pas op met een taxi. Die was niet beschikbaar. Ze hoopten op een lift en namen de omweg over de pas. Er is een meer rechtstreekse binnendoorweg maar da's echt een wandelpad en dus kun je daar niet liften.
Bijna bovenaan bij het huisje kregen ze nog een stukkie lift.
Aangekomen bij het huisje bleken zij de sleutels kwijtgeraakt te zijn; óf vergeten te zijn. Veel heen en weer bellen naar mijn werk waar de reservesleutels bij de buurman gevonden konden worden in de "cave"... Daar bleken ze niet te zijn dus moesten ze alsnog onze buurman uit zijn siesta wekken. Hij bleek de sleutels inmiddels binnen te bewaren.
Aangekomen moesten zij starten met een probleem dat wij achter hadden gelaten bij ons vorige vertrek vanwege tijdsdruk. Een koppelstuk van de waterslang die de verbinding vormt tussen de bron en onze geiser was toen gebroken. Jan had wat omleidingen gemaakt zodat het huisje geen waterdruk had (daar gaat de geiser nogal eens van stuk met de minime zandkorreltjes in het water) maar de aardbeienplantjes wel geirrigeerd werden. Die omleidingen waren toch wat lastig te traceren door het hoog opgegroeide gras. Als je dan niet zélf de omleidingen gelegd hebt dan kan dat spannend worden.
Ze fantaseerden al over emmers heen en weer naar de bron maar uiteindelijk was het toch gelukt. Ze konden slapen nadat zij vannacht maar 3 uurtjes geslapen hadden. Juliette pakte een fleece joggingbroek uit de ladenkast en stak haar vermoeide been erin bleek er al een wesp in te wonen die zijn angel in haar knie knuppelde....
Belde ze wéér op. "Wat kon je ook al weer effectief doen tegen een wespensteek?"
Wij legden uit waar ze in de schuur de ammoniak kon vinden; daarmee deppen op de steek en je voelt de pijn wegtrekken en de zwelling zet niet door.
Na een digitale dikke knuf heb ik haar niet meer gehoord; mogelijk ligt ze nu onder dat aandoenlijke schuine dak zachtjes te snurken met de maan door een van de ramen om wel goed zicht te houden.
Onderaan zie je een link naar een filmpje welke een indruk geeft van het huisje. Waar de parasol staat daarachter zal de stal gebouwd gaan worden in de schaduw van de plataan
Even bijpraten... 16 augustus 2005
Eerst eens bijpraten
Twee jaar geleden kochten wij Daan voor onze destijds 19 jarige dochter Juliette. Een droom kwam uit voor haar want haar hele jeugd wilde zij al een paardje.
Daan is een platenbonte ruin die als hengst bij ons kwam. Omdat een echt goed sociaal leven niet erg mogelijk is voor een hengst als je geen eigen grond hebt, hebben wij hem laten ruinen.
Daan zijn moeder is NRPS doch zijn vader is onbekend. Je zou hem een weide(on)gelukje kunnen noemen. Het is een leuke jongen met eigen initiatieven. Dit maakt dat tijdens het rijden nogal wat onderhandeld moet worden.... Soms krijgt Juliette haar zin niet; soms Daan niet.
Hij is dól op andere paarden en boerderijdieren. Is soms wel eens wat opdringerig maar als dit door bijv. een merrie duidelijk wordt gemaakt blijft hij rustig "available" en vaak met succes.
Zelf hield ik als kind ook erg van paarden en paardrijden. Later, toen ik ouder was en onze beide dochters gingen paardrijden ging ik het ook weer proberen. Maar ik bleek bang geworden. Ik viel verschillende keren van een jonge 4 jarige KWPN af en dat maakte het er niet makkelijk op.
Daan kwam dus als 3 jarige en is nu 5 jaar. Op stal was hij niet echt gelukkig. Hij wil het liefst op de wei met een hoop vrienden. Na lang zoeken vond Juliette een wei in Stompwijk bij boer Daan.
Maar Daan had ook een maatje op de wei nodig. Dit werd Capita.
Verhuizing van Paardenliefde naar Paard, hut en hond
Binnenkort zal mijn oude weblog overgezet worden naar deze stek, die ik samen met mijn dochter Juliëtte zal gaan onderhouden.
Ik ben Ellen, moeder van Juliëtte. Juliëtte is 7 april 2007 geëmigreerd naar een kleine berghut in Zuid-Oost Frankrijk (Provence Alpes Côte d'Azur). Half juni 2007 hebben de honden en de paarden zich bij haar gevoegd.
